Historia spółdzielczości uczniowskiej w Polsce

Historia spółdzielczości uczniowskiej w Polsce

Szczytna idea wspólnej pracy dla wspólnych korzyści propagowana przez przedstawicieli części polskiej inteligencji i duchowieństwa, m.in. Stanisława Staszica, Edwarda Abramowskiego, Franciszka Stefczyka, Ludwika Krzywickiego czy Stanisława Wojciechowskiego, została przejęta również na gruncie szkolnym. Wychodzono z założenia, że również wśród najmłodszych obywateli należy propagować i rozwijać potrzebę pomocy wzajemnej i współpracy oraz umiejętność dzielenia się wypracowanymi dobrami.

Pierwszą spółdzielnię uczniowską w Polsce utworzyła w 1900 roku Jadwiga Dziubińska, która była członkinią Towarzystwa Kooperatystów i wybitną działaczką oświatową. Spółdzielnię tę założyła wraz z proboszczem i grupą zapaleńców w szkole gospodarczej dla dziewcząt w Pszczelinie pod Warszawą. Spółdzielnia ta była szkołą zbiorowej zaradności, praktyczną nauką gospodarowania i szacunku dla uczciwie zarobionych pieniędzy. Pierwsze spółdzielnie uczniowskie powstawały w okresie, kiedy Polska była pod zaborami. Początkowo bardzo często miały charakter tajny, w związku z tym nie mogły rozwijać zbyt szeroko swojej działalności. Podczas zaborów na ziemiach polskich działało zaledwie 8 spółdzielni uczniowskich.

 

#szkolnafirma

© 2019 by Inkubator przedsiębiorczości szkolnej. Realizacja 3W Serwisy Informacyjne